Ο ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

ΜΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ - ΕΡΓΟ ΜΕ ΚΕΡΙ ΣΕ ΚΟΝΤΡΑ ΠΛΑΚΕ ΘΑΛΑΣΣΗΣ                                         

                                              

Ο Μινώταυρος ήταν γέννημα της ηλιογέννητης 
Πασιφάης, της συζύγου του βασιλιά Μίνωα και
ενός λευκού πανέμορφου ταύρου που ήταν δώρο 
Ποσειδώνα στον Μίνωα. Η επαφή των δύο διαφορετικών
όντων έγινε μέσω μιάς επινόησης του Δαίδαλου.
Ο Μινώταυρος είχε σώμα ανθρώπου, κεφαλή ταύρου
και τεράστια δύναμη. Η οργή του Μίνωα είχε αποτέλεσμα 
την φυλάκισή του στον Λαβύρινθο, κτίσμα που είχε
κατασκευάσει επίσης ο Δαίδαλος. Η Αθήνα ως φόρου υποτελής 
στον Μίνωα, έστελνε κάθε χρόνο επτά νέους και επτά νέες,
προσφορά για τους ιερούς αγώνες, τα γνωστά μας ''Ταυροκαθάψια'',
τα οποία είναι πιθανόν να ήταν μέρος των εορτών της Άνοιξης και ο
συμβολισμός συνίσταται στη σύλληψη του ταύρου, τον οποίο, βέβαια,
θυσίαζαν οι ιερείς αργότερα σε ειδική τελετή. Τα στοιχεία και ο
συμβολισμός του ταύρου οδηγούν στο θεό Διόνυσο και στην εποχή
της αναγέννησης και της βλάστησης. Τον Μινώταυρο σκότωσε ο
Θησέας, γιος του βασιλιά των Αθηνών Αιγέα με την βοήθεια της
Αριάδνης, κόρης του Μίνωα και ήταν ένας από τους επτά νέους της 
τελευταίας αποστολής των Αθηνών.

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ-ΤΑΥΡΟΣ-ΤΑΥΡΟΚΑΘΑΨΙΑ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ (TRANSFORMATIONS)

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ      (TRANSFORMATIONS)   

Λάδι σε καμβά (Oil on canvas)

''Κι' η αληθινή γυναίκα

δέντρο που επλάστη απ' τους θεούς

ν' ανθεί κρυφά στον ίσκιο''

Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ

''Μέσα στη διάφανη πηγή κοίταξα τη

μορφή σου κλεισμένα βλέφαρα και

τα ματόκλαδα χαράζουν το νερό''

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ

          

    

 ΄΄Άνοιξη ! Ο ήλιος χρυσαφιού πλημμύρα,

    Μάγια, Μύρα, παντού.

    και σ' αγαπώ,

    σε καρτερώ.''

    Μ. ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

 

 

 

     

                                   

                                                                         

                               ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΟΠΗ

                                              Μεικτή Τεχνική,χαρτί σε κόντρα πλακέ θαλάσσης

                                              Ακρυλικά και Χρυσό

                                             Το έργο συμμετείχε στον 6ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό                                                                              του BORGIA'S  COLLEGE.

Ένας μύθος που διηγείται μια ιστορία του απώτερου παρελθόντος και καταγράφηκε στην ελληνική Μυθολογία.

Η Αντιόπη υπήρξε μία από τις Αμαζόνες, αυτές τις γυναίκες πολεμίστριες – κυνηγούς

με την θεική καταγωγή. Πατέρας της θεωρήθηκε ο θεός Άρης και μητέρα της η νύμφη

Αρμονία ή κατ' άλλη εκδοχή η θεά Αθηνά (Αυτό μάλλον θα πρέπει να απορριφθεί,

διότι η θεά ήτο Παρθένος) , άλλη εκδοχή θέλει την Αντιόπη κόρη του Άρεως και της Οτρήρης και παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστο, εάν η Αντιόπη ήταν αδελφή ή κόρη της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης ή ακόμη ενδέχεται Αντιόπη και Ιππολύτη να ταυτίζονται.

Σύμφωνα με τον Όμηρο ο τόπος κατοικίας των Αμαζόνων βρισκόταν στη Φρυγία ή στη Λυκία, αλλά κατ' άλλη εκδοχή κατοικούσαν στη Θεμίσκυρα, περιοχή του Ευξείνου

Πόντου και πλησίον του ποταμού Θερμώδοντα. Ως πολεμίστριες επεκτάθηκαν και σε πιο μακρυνές περιοχές. Αυτή η τοποθεσία δεν έχει εντοπισθεί.

Ο Ηρόδοτος διατείνεται ότι πρέπει να κατέφυγαν σε βορειότερες περιοχές μετά από την ήττα τους από τον Ηρακλή και την αρπαγή της χρυσής ζώνης της Ιππολύτης.

Οι Αμαζόνες ζούσαν σε ένα είδος μητριαρχικής κοινωνίας. Οι διάφοροι μύθοι για τις Αμαζόνες δημιούργησαν πολλά ερωτηματικά στους ερευνητές. Σήμερα πολλά στοιχεία οδηγούν στην παραδοχή, ότι οι Αμαζόνες υπήρξαν ως ιστορικός λαός και η ύπαρξή τους

δεν αποτελεί αποκύημα της φαντασίας.Έχουμε αναφορές για συμμετοχή τους στον

Τρωικό πόλεμο στο πλευρό των Τρώων και του Πριάμου. Συμμετείχαν με μία ομάδα υπό την Πενθεσείλια που αποδεκατίσθηκε από τον Αχιλλέα.

Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (Β 387 κ.ε) λέει ότι η Αντιόπη υπήρξε βασίλισσα των Αμαζόνων με συμβασίλισσα την μητέρα της Οτρήρη σε κάποιο νησάκι του Ευξείνου Πόντου, όπου και είχαν ανιδρύσει ναό του Άρεως.

Ο Θησέας ήρωας και βασιλιάς των Αθηνών συνδέθηκε με την Αμαζόνα Αντιόπη και υπάρχουν πολλοί μύθοι και εκδοχές σχετικά με την ένωσή τους, όπως θα δούμε.

Ήταν γιος της πριγκίπισσας της Τροιζήνας Αίθρας σίγουρα, αλλά η πατρότης αμφισβητείται, όπως άλλωστε και για τόσους άλλους ήρωες της Μυθολογίας μας, διότι

ο Μύθος λέει ότι τη Νύχτα που η Αίθρα κοιμήθηκε με τον βασιλιά των Αθηνών Αιγέα,

είδε στο όνειρό της την θεά Αθηνά που την καθοδήγησε και πήγε στη νησίδα Σφαιρία, περπατώντας πάνω σε υφάλους και στην διάρκεια της διαδρομής ο θεός Ποσειδώνας την γονιμοποίησε μέσα στην θάλασσα. Όταν ο Θησέας μεγάλωσε και κατ' εντολή του Αιγέα ξεκίνησε και πήγε στην Αθήνα για να συναντήσει τον πατέρα του, πέρνωντας μαζί του και τα όπλα που είχε αφήσει ο Αιγέας για την αναγνώριση του τέκνου του.

Όταν έφθασε αποκαθάρθηκε στα νερά του Κηφισού για τις δολοφονίες – άθλους που είχε διαπράξει στην διαδρομή σκοτώνοντας τους ληστές. Ύστερα συνάντησε τον πατέρα του και αποφεύγοντας την πλεκτάνη της Μήδειας που ήθελε να τον σκοτώσει δηλητηριάζοντάς τον, έγινε βασιλιάς στην Αθήνα, κάνοντας σημαντικές μεταρρυθμίσεις

όπως η ένωση των δήμων της Αττικής και η διαίρεση των πολιτών σε τρεις τάξεις.

Ο άθλος του να πολεμήσει και να νικήσει τις Αμαζόνες τον ενώνει με την Αντιόπη.

Κατά τον Φιλόχορο ο Ηρακλής μετά την νίκη τους κατά των Αμαζόνων έδωσε την

Αντιόπη στον Θησέα ως λάφυρο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Θησέας απήγαγε την Αντιόπη με την βοήθεια του Πειρίθου και άλλων συντρόφων του και την έφερε στην Αθήνα, όπου σύμφωνα με τον Πλούταρχο έκανε μαζί της δύο γιους τον Δημοφώντα και τον Ακάμαντα.

Ο αττικός μύθος θέλει την Αντιόπη να πεθαίνει στο πλευρό του Θησέα, πολεμώντας τις ομόφυλές της Αμαζόνες, οι οποίες εισέβαλλαν στην Αθήνα για να ελευθερώσουν την

Αντιόπη, τί τραγική ειρωνεία!

Η άλλη εκδοχή θέλει την ίδια την Αντιόπη να υποκινεί πόλεμο εναντίον των Αθηναίων από ζήλεια προς την Φαίδρα την ηλιογέννητη και επίσημη σύζυγο του βασιλιά Θησέα. Σ' αυτό τον πόλεμο η Αντιόπη σκοτώνεται από τον Ηρακλή.

Εάν όλοι αυτοί οι Μύθοι μελετηθούν συστηματικά και συνδυαστικά θα μπορέσουμε να καταλήξουμε σε πολύ σημαντικά συμπεράσματα.

                                             

                                             

                Η  ΤΕΧΝΗ  ΤΡΟΦΗ  ΤΟΥ  ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

                                                     Η  ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΡΟΔΙ

                                                     Λάδι σε καμβά, 60 Χ 30 CM

                                                     Φωτεινή Ξυπολιτάκου

Έργο με ποιητικό αίτιο το μύθο. Ένα μύθο κωδικοποιημένο.
Η Περσεφόνη είναι κόρη θεών, γεννήθηκε από την ένωση δύο αδελφών θεών της Δήμητρας και του Δία. Ο Ομηρικός Ύμνος προς την θεά Δήμητρα, μας πληροφορεί για την αρπαγή της μοναχοκόρης της από τον θεό Πλούτωνα στον Άδη (κάτω κόσμο).
Ένα ηλιόλουστο πρωινό η νεαρή κόρη έπαιζε στο ''Νύσιον πεδίον'' με την Αθηνά, την Άρτεμη και τις
φίλες της Ωκεανίδες. Η Περσεφόνη προσπάθησε να ξεριζώσει έναν υπέροχο νάρκισσο με πολλά άνθη και τότε η Γη άνοιξε κάτω από τα πόδια της και εμφανίσθηκε το τέθριππο άρμα με τον θεό Πλούτωνα, ο οποίος την άρπαξε και αμέσως εξαφανίσθηκαν από προσώπου Γης. Μοναδικοί μάρτυρες υπήρξαν ο Ήλιος και η Εκάτη. Ο απόηχος των κραυγών της έφθασε στην Δήμητρα, αλλά ήταν αργά, αφού δεν υπήρχαν πλέον ίχνη της κόρης στη Γη. Ο πατέρας της, ο Δίας συναίνεσε στην αρπαγή της κόρης του από το θεό Πλούτωνα γιατί θεώρησε σπουδαίο για την Περσεφόνη να γίνει βασίλισσα των ψυχών στον Άδη. Η αντίδραση της Δήμητρας ήταν ακαριαία και π[ολύ έντονη μετά το συμβάν. Απομακρύνθηκε από τον Όλυμπο και τους θεούς και προκάλεσε ακαρπία στη Γη, ψάχνοντας απελπισμένα την κόρη της. Τελικά ο Δίας αναγκάσθηκε να διαπραγματευθεί το θέμα και πέτυχε συμφωνία με τον Πλούτωνα να επιτρέπει την επάνοδο της κόρης στη Γη και στην μητέρα της για έξι μήνες το χρόνο, ενώ τους άλλους έξι θα επέστρεφε στο σύζυγό της στον Άδη.
      Ο μύθος συνδέεται με την φυσική θεωρία της βλάστισης και του αγροτικού κύκλου. Οι Στωικοί
φιλόσοφοι ταύτιζαν την παρουσία της κόρης στη Γη με την καρποφορία των δημητριακών και την απουσία της με την φύλαξη των σπόρων στο υπέδαφος, έως την επόμενη καρποφορία.
Οι νεότεροι μελετητές απορρίπτουν αυτή τη θεωρία, αφού σύμφωνα με τον Ύμνο στην Δήμητρα, η
κόρη έμενε τέσσερις μήνες στον Άδη και οκτώ μήνες στη Γη. Σύμφωνα όμως, με την Αφροδίτη Αβαγιανού τα δημητριακά σπέρνονται Νοέμβριο και βλασταίνουν μετά από σαράντα ημέρες στις περιοχές γύρω από την Μεσόγειο.
Η ερμηνευτική του μύθου στην ανθρωπολογική του διάσταση παραπέμπει στον γάμο και στον θάνατο. Το κλειδί σ' αυτό το θεικό γάμο είναι το ρόδι με τους πολλούς σπόρους.
Η Δήμητρα ρωτάει την κόρη της με αγωνία, εάν ο σύζυγός της, της έδωσε κάτι να φάει πριν από την επάνοδό της στη Γη και η κόρη απαντάει ότι της έδωσε να φάει ρόδι. Η Δήμητρα τότε κατάλαβε ότι ο Πλούτων κρατάει δέσμια την κόρη της, ώστε να επιστρέφει κοντά του. Η Περσεφόνη απέκτησε τρία παιδιά με τον Πλούτωνα, τον Ζαγρέα, τον Εύβουλέα και τον Σαβάζιο.
Ο μύθος πρωτοεμφανίζεται στην Θεογονία του Ησίοδου, ενώ την παράσταση της αρπαγής της κόρης από τον θεό Πλούτωνα συναντούμε στη μνημειακή ζωγραφική που εικονίζεται στον τοίχο του μακεδονικού τάφου που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη και τον ονόμασαν ''Ο τάφος της
Περσεφόνης''.